Ik werk ‘s nachts. Uitsluitend ‘s nachts. Ik vind het heerlijk. Als het hele land in diepe rust is, brom ik met mijn truck door mijn vaderland, om hier en daar een file- veroorzakend pionnetje neer te zetten.
’s Nachts komt er een andere wereld tot leven. Stress en haast gaan met de zon onder. Ik scheur vanaf de zaak, vlakbij Zoetermeer, binnen een half uur naar Amsterdam en met een uurtje zit ik in Arnhem. Wie kan dat nou zeggen? Overdag kost het je twee uur, drie middelvingers en drie bijna-ongevallen. Je rijd 10 km per uur, met duizenden bumperklevende idioten achter je kont. Het enige vertier dat je hebt terwijl je in de rij staat, is kijken naar de dames in de auto’s naast je. En een stoer verhaal verzinnen voor als je op kantoor aan komt.
’s Nachts heb je dat allemaal niet. Een lege weg in het vooruitzicht. Asfalt voor mij alleen. Geen geblèr op de Radio, geen getoeter aan je hoofd. De baas en de chefs liggen op één oor. En als ik thuis kom, zet ik lekker geen wekker. Ik zie wel wanneer ik wakker wordt. Prettige bijkomstigheid is ook, dat ik nooit mee kan naar verjaardagen. Blokjes kaas, plakjes worst, chips, nootjes en de welbekende gesprekken over de zwangeren, zieken, scheidingen, doden en gewonden, het gaat allemaal aan mijn neus voorbij..
Ik kan het iedereen aanraden. Iedere dag uitslapen tot in den treuren en vooral geen wekker zetten. De eerste bruisende energie is voor jezelf en het restje is voor de baas. Normaal verbruik je alle kracht in de eerste acht uur van de dag voor je baas en zit daarna futloos met je pootjes op tafel voor de buis. Als je naar bed moet, is het gevoelsmatig veel te vroeg en zodra je hoofd je kussen raakt begint het al te malen; Oh jee, als ik me maar niet verslaap..
Ik was een ramp, toen ik nog overdag werkte. Ik herinner me nog dat ik dagelijks om half acht in mijn werkbusje moest zitten, op weg naar mijn eerste klant. Maar bijna iedere ochtend ging de telefoon;
Ringgg…..Ringgg….Ringgg…
“Bram”.
“Goedemorgen collega, die mevrouw van je eerste klus belde. Ben je er al bijna?”
“Huh..Hoe laat is het?”
“Nee hè? Je ligt toch niet nog in je bed?”
“Ik geloof het wel..”
“Alwéér?????”
En dan kreeg ik vervolgens voor de tiende keer de allerlaatste officiële waarschuwing, ontslag-dreigementen en de halve medische encyclopedie naar mijn hoofd geslingerd. Maar ik kon er niets aan doen..
Ik had mijn wekkerradio met kroonsteentjes aan mijn stereo- installatie vastgeschroefd, ik had wekkers met ijzeren bellen naast mijn hoofd staan. Ik kreeg klachten van de buren die door mijn ontwaakmachine geen dag meer konden uitslapen, maar ik lag rustig te knorren terwijl er honderden decibellen door de wijk werden gepompt.
Ik zat met de handen in het haar en besloot uiteindelijk dat opstaan met een wekker geheel tegen alle wetten van de natuur indruiste. Mijn baas bepaalde hoe laat mijn werkdag begon, terwijl hij ook zeggenschap wilde over het einde van mijn werkdag. Een belachelijk verhaal in mijn ogen. Ik werkte soms 14 uur per dag en wilde daarom zelf bepalen hoe laat ik begon. Toen ik mijn fantastisch onderbouwde theorie aan de baas duidelijk probeerde te maken, werd mij aan het eind van mijn indrukwekkende relaas vriendelijk verzocht, een baas te gaan zoeken die het wél met mij eens was.
Veel mensen als ik, zouden daarna kiezen voor een werkloos bestaan en smoezen bedenken als; Ik trek het geestelijk niet om voor een baas te werken, ik heb moeite met autoriteiten of ik zoek nog naar iets passends, maar bij puur toeval liep ik tegen de ideale baan op.
Niet dat ik het alleen maar makkelijk heb hoor, het valt soms niet mee.
Ik heb ellenlange wachttijden tijdens mijn werk, en om de tijd te doden, heb ik een laptop met onbeperkt internet en kleurentelevisie met digitenne in de vrachtwagen gebouwd. Ik ben alleen de afstandbediening van de tv kwijt, waardoor ik helemaal voorover moet buigen wil ik de TV aan kunnen zetten...Maar dit is nog niet het ergste; hetzelfde wordt van me verwacht als ik m na gebruik weer uit moet zetten…
Daarnaast heb ik een 90 cm breed bed achter mijn stoel, compleet met playboy dekbed. En ja, dat is natuurlijk wel even anders als het 160 cm brede bed wat ik thuis gewend ben. Het valt dan ook niet mee, om in alle tijd waarin er niets, maar dan ook niets van mij verwacht wordt, toch nog lekker te kunnen slapen..
De cd wisselaar hapert soms, wat natuurlijk heel storend is als je net lekker een geweldige luchtgitaarsolo zit te vertolken met je benen op het dashboard.
De koelkast, waarin mijn van thuis meegenomen versnaperingen lekker koel en vers blijven, neemt zoveel ruimte in, dat ik me soms een beetje claustrofobisch voel en de stoelverwarming schroeit mijn witte billen weg.
Tot overmaat van ramp, heb ik ook nog een baas die het nodig vind, mijn potje drop leeg te vreten, als hij een ritje moet doen. En dan legt hij ook nog doodleuk een briefje op mijn dashboard neer; “Mmm, lekker die dropjes..”
Maar dat is op te lossen.. Ik schrijf wel een uurtje extra.
Gelukkig krijg ik in ruil voor alle ellende nog wel een redelijke nachttoeslag, als pleister op de zere wonden.
Voor de kanslozen onder ons..we zoeken nog mensen..
Meer lezen? klik
hier
Voor Brammetje's Boek 'antidepressiva voor beginners' gebruikt u
deze link