Ik werk ‘s nachts. Uitsluitend ‘s nachts. Ik vind het heerlijk. Als het hele land in diepe rust is, brom ik met mijn truck door mijn vaderland, om hier en daar een file- veroorzakend pionnetje neer te zetten.
’s Nachts komt er een andere wereld tot leven. Stress en haast gaan met de zon onder. Ik scheur vanaf de zaak, vlakbij Zoetermeer, binnen een half uur naar Amsterdam en met een uurtje zit ik in Arnhem. Wie kan dat nou zeggen? Overdag kost het je twee uur, drie middelvingers en drie bijna-ongevallen. Je rijd 10 km per uur, met duizenden bumperklevende idioten achter je kont. Het enige vertier dat je hebt terwijl je in de rij staat, is kijken naar de dames in de auto’s naast je. En een stoer verhaal verzinnen voor als je op kantoor aan komt.
’s Nachts heb je dat allemaal niet. Een lege weg in het vooruitzicht. Asfalt voor mij alleen. Geen geblèr op de Radio, geen getoeter aan je hoofd. De baas en de chefs liggen op één oor. En als ik thuis kom, zet ik lekker geen wekker. Ik zie wel wanneer ik wakker wordt. Prettige bijkomstigheid is ook, dat ik nooit mee kan naar verjaardagen. Blokjes kaas, plakjes worst, chips, nootjes en de welbekende gesprekken over de zwangeren, zieken, scheidingen, doden en gewonden, het gaat allemaal aan mijn neus voorbij..
Ik kan het iedereen aanraden. Iedere dag uitslapen tot in den treuren en vooral geen wekker zetten. De eerste bruisende energie is voor jezelf en het restje is voor de baas. Normaal verbruik je alle kracht in de eerste acht uur van de dag voor je baas en zit daarna futloos met je pootjes op tafel voor de buis. Als je naar bed moet, is het gevoelsmatig veel te vroeg en zodra je hoofd je kussen raakt begint het al te malen; Oh jee, als ik me maar niet verslaap..
Ik was een ramp, toen ik nog overdag werkte. Ik herinner me nog dat ik dagelijks om half acht in mijn werkbusje moest zitten, op weg naar mijn eerste klant. Maar bijna iedere ochtend ging de telefoon;
Ringgg…..Ringgg….Ringgg…
“Bram”.
“Goedemorgen collega, die mevrouw van je eerste klus belde. Ben je er al bijna?”
“Huh..Hoe laat is het?”
“Nee hè? Je ligt toch niet nog in je bed?”
“Ik geloof het wel..”
“Alwéér?????”
En dan kreeg ik vervolgens voor de tiende keer de allerlaatste officiële waarschuwing, ontslag-dreigementen en de halve medische encyclopedie naar mijn hoofd geslingerd. Maar ik kon er niets aan doen..
Ik had mijn wekkerradio met kroonsteentjes aan mijn stereo- installatie vastgeschroefd, ik had wekkers met ijzeren bellen naast mijn hoofd staan. Ik kreeg klachten van de buren die door mijn ontwaakmachine geen dag meer konden uitslapen, maar ik lag rustig te knorren terwijl er honderden decibellen door de wijk werden gepompt.
Ik zat met de handen in het haar en besloot uiteindelijk dat opstaan met een wekker geheel tegen alle wetten van de natuur indruiste. Mijn baas bepaalde hoe laat mijn werkdag begon, terwijl hij ook zeggenschap wilde over het einde van mijn werkdag. Een belachelijk verhaal in mijn ogen. Ik werkte soms 14 uur per dag en wilde daarom zelf bepalen hoe laat ik begon. Toen ik mijn fantastisch onderbouwde theorie aan de baas duidelijk probeerde te maken, werd mij aan het eind van mijn indrukwekkende relaas vriendelijk verzocht, een baas te gaan zoeken die het wél met mij eens was.
Veel mensen als ik, zouden daarna kiezen voor een werkloos bestaan en smoezen bedenken als; Ik trek het geestelijk niet om voor een baas te werken, ik heb moeite met autoriteiten of ik zoek nog naar iets passends, maar bij puur toeval liep ik tegen de ideale baan op.
Niet dat ik het alleen maar makkelijk heb hoor, het valt soms niet mee.
Ik heb ellenlange wachttijden tijdens mijn werk, en om de tijd te doden, heb ik een laptop met onbeperkt internet en kleurentelevisie met digitenne in de vrachtwagen gebouwd. Ik ben alleen de afstandbediening van de tv kwijt, waardoor ik helemaal voorover moet buigen wil ik de TV aan kunnen zetten...Maar dit is nog niet het ergste; hetzelfde wordt van me verwacht als ik m na gebruik weer uit moet zetten…
Daarnaast heb ik een 90 cm breed bed achter mijn stoel, compleet met playboy dekbed. En ja, dat is natuurlijk wel even anders als het 160 cm brede bed wat ik thuis gewend ben. Het valt dan ook niet mee, om in alle tijd waarin er niets, maar dan ook niets van mij verwacht wordt, toch nog lekker te kunnen slapen..
De cd wisselaar hapert soms, wat natuurlijk heel storend is als je net lekker een geweldige luchtgitaarsolo zit te vertolken met je benen op het dashboard.
De koelkast, waarin mijn van thuis meegenomen versnaperingen lekker koel en vers blijven, neemt zoveel ruimte in, dat ik me soms een beetje claustrofobisch voel en de stoelverwarming schroeit mijn witte billen weg.
Tot overmaat van ramp, heb ik ook nog een baas die het nodig vind, mijn potje drop leeg te vreten, als hij een ritje moet doen. En dan legt hij ook nog doodleuk een briefje op mijn dashboard neer; “Mmm, lekker die dropjes..”
Maar dat is op te lossen.. Ik schrijf wel een uurtje extra.
Gelukkig krijg ik in ruil voor alle ellende nog wel een redelijke nachttoeslag, als pleister op de zere wonden.
Voor de kanslozen onder ons..we zoeken nog mensen..
Meer lezen? klik hier
Voor Brammetje's Boek 'antidepressiva voor beginners' gebruikt u deze link
Dat ik 's nachts werk, daar maak ik geen geheim van. Deed ik dat wel, hadden jullie me allemaal blijven zien als die uitkeringstrekker, die zijn boodschapjes doet terwijl iedere andere brave burger zoals het hoort op kantoor zit..
Tot nu toe liet ik telkens achterwege te vertellen dat ik iets van doen had met ellenlange files en wegwerkers die aan het begin van de file-veroorzakende afzettingen met hun handen in hun jaszakken een beetje lullig naar jullie staan te kijken.
Dit uit angst voor wraakacties als tegenprestatie..
Aangezien moorden op mensen die lastig zijn voor dit land weer een beetje uit de mode raken, durf ik langzaam uit de kast te komen.
Ik ben dus één van de mannen die ervoor zorgen dat jullie 's nachts opeens voor niets stilstaan.
Althans, dat is wat jullie denken. Ik sta niet midden op de weg om jullie tegen te houden hoor, Ik roep niet heel hard; "kijk eens, wat wij hier allemaal aan het doen zijn!".
Of,"hoo, stop!! De mensen achter je willen graag dat je stapvoets gaat rijden, ze vinden het zo leuk om over de snelweg te kruipen.."
Toch remmen jullie massaal.. Om te kijken wat wij aan het doen zijn..
Ik kan je mededelen.. Niets! Tenminste, voor 80% niets..
Twee op de tien werken daadwerkelijk, de rest doet niets..
We staan als een malloot naar voorbij sukkelend verkeer te kijken, naar jullie.
We horen jullie ongenoegen aan, nemen middelvingers en lege bierflesjes in ontvangst, zwaaien vriendelijk terug als jullie naar ons toeteren en op het roepen van "hoomooos!!", werpen wij jullie een vriendelijk knikje toe en laten onze billen zien. Allemaal om jullie te vermaken. Anders gaan jullie uit verveling pionnetjes opstapelen.
We plaatsen bordjes zodat jullie de beste route van A naar Beter kunnen vinden. We hadden
ze ook voor de grap zo kunnen plaatsen dat jullie steeds een rondje rijden, of ergens midden in een weiland uitkomen, waar jullie dan met honderd auto's op rij achteruit terug moeten.
We zetten tegenwoordig zelfs bordjes neer met daarop de tekst; "Sorry voor het wachten, we ruimen even uw rotzooi op.."
Na een voetbalwedstrijd zijn we altijd voor beide clubs, om te voorkomen dat we doodgetrapt onder de vangrail worden gelegd door voorbijkruipende voetbalfans.
We zetten steeds alle pionnetjes weer recht die dan vervolgens weer door een grappige trucker omver worden gereden. Ze schieten zo leuk omhoog als je met je wielen het randje raakt. We begrijpen het.
We loodsen ouden van dagen de afzetting in, zodat ze veilig kunnen vragen naar de juiste weg.
Als we dit niet doen, stoppen ze namelijk midden op de weg, niet rekening houdend met een grote klap, het effect als jullie met 120 aan komen scheuren waar je maar 70 mag en vervolgens je heilige koe achterin een stilstaande Suzuki Alto, met daarin, twee naar-de-weg-vragende oudjes boort.
Het is ook geen snelheid he, 70..
We waarschuwen zelfs de knappe jonge dames als er verderop in de afzetting geflitst wordt. Ander lelijk volk laten we aan hun lot over.
We zetten van die grote verlichte pijlen op de weg, zodat jullie goed kunnen zien dat je er eigenlijk omheen moet.
Als één van jullie dat niet wil en toch besluit dwars door de pijl te vliegen, gaat ie stuk, bellen wij een ziekenwagen, rapen je kop van de weg, doen hem in een zakkie en zetten gewoon een nieuwe pijlwagen neer,
zodat jullie weer de keus hebben..
Erlangs of erdoor..
Maar verder klopt het hoor, we doen helemaal niets..
Nou ja, zo min mogelijk..
(Word snel lid van Brammetje's Blogs, en lees ze allemaal!! www.bram-smit2.hyves.nl)
Soms kom je ze wel eens tegen.
De verkeerde mens op de verkeerde plek.
Dat een getalenteerd schrijver als ik nog iedere nacht zijn boterhammen moet verdienen met hele andere dingen als dan een pen en als hobby op de 9e etage van een huurflatje op een twee jaar oude pc zit te rammelen voor een gratis rubriek op marktplaats en een vage hyvesblog, laat ik er even buiten... Ik wordt vanzelf wel een keertje ontdekt waarna ik vast en zeker op de juiste plek belandt. Eenzaam op een zolderkamertje ergens in het centrum van een grote stad, zoals iedere contactgestoorde schrijver...
Het gaat me hier om de groten der aarde. Nou ja, de bijna grote.
De echte hoge piefen zijn meestal wel aanspreekbaar, maar de hielenlikkers die er omheen hangen zijn meestal de grootste %^&^&# (jeweetwellen). De managers, de leidinggeveneden.
Die eigenlijk geen flauw idee hebben van wat zij doen, laat staan wat wij allemaal uitvreten en graag zouden willen.
Zo zit er bij Rijkswaterstaat op een deftig kantoor een man genaamd meneer van Leeuwen.
Op de opgepoetste deur pronkt een notenhouten bordje met daarop "Drs van Leeuwen".
Drs van Leeuwen had waarschijnlijk alles mee. Geld zat thuis, een goede studie, wekelijks biefstuk, een rijbewijs en bijbehorende bolide van vaderlief en een overdosis zelfvertrouwen.
Nu zit onze Drs dus op een peperdure arbo-gekeurde zwartlederen stoel achter zijn glimmende mahoniehouten bureau met daarop een gloednieuwe pc en een anti-RSI muismatje.
Onze Drs heeft met de tijd al talloze fantastische uitvindingen gedaan. Van volautomatische bruggen, tot uitschuifbare vluchtstroken, energiebesparende verlichting en noem maar op.
De meeste zaken werden direct van tafel geveegd omdat ze onbetaal of onuitvoerbaar bleken.
Meneer van Leeuwen vond zelf dat hij zijn contacten met de werkvloer moest verbeteren om tot geschiktere ideeen te komen, wat op zich een goede zaak is. Daar kunnen veel juppies hoog op de ladder een voorbeeld aan nemen.
Door dit voornemen belandde meneer van Leeuwen op een avond bij mij in de auto en aan mij de taak onze Drs wegwijs te maken in het uitvoeren van zijn eigen en door zijn collega's bedachte plannen.
Met zijn hagelnieuwe oranje werkjas, stapte hij naast mij de nachtelijke wereld van de wegwerker in. Meneer van Leeuwen vroeg mij om het knopje van de zwaailamp omdat hij naar zijn idee niet zichtbaar genoeg tussen het voorbijrazende verkeer stond, en schakelde de lamp in, voordat hij uitstapte...
Ik liet hem één en ander zien maar het leek onze slimmerik niet te boeien.
Even tuurde hij in de verte, naar mijn collega's, trok een verbaast gezicht en bekeek mijn en vervolgens zijn eigen gestreepte werkjas. Hij voelde aan de zakken, betastte de naden, de kraag en klopte rondom zijn middel.
Ik keek hem vragend aan. "Bent u iets kwijt, meneer van Leeuwen?"
"Het is doctorandus. Doctorandus van Leeuwen.."
"Zoals u wilt, meneer doctorandus van Leeuwen, maar ik vroeg u of u iets kwijt was..."
"nou weet u meneer eeeh, nou ja, doet er niet toe", antwoorde hij, "de strepen die op uw en mijn jas zitten gestikt, heb ik bedacht, ontworpen en laten ontwikkelen, ik heb er patent op.."
"Ja? en?", was mijn vragende reactie.
"Nu, ik bemerk opeens dat er iemand met mijn ideeen aan de haal is gegaan, zonder mijn medeweten, dat kan niet, dat moet zwaar bestraft worden".
"Hoe bedoelt u?"
"Mijn strepen lichtten op als ze door een lamp beschenen worden, zoals bij het aanrijdend verkeer, maar daar in de verte zie ik allemaal mannen in 'flitspakken'".
"Flitspakken??", vroeg ik hem verbaast.
"Ja, kijkt u zelf maar, ze gaan aan en uit, aan... en weer uit, ziet u het?"
"Dat komt door mijn zwaailamp, meneer Doctorandus van Leeuwen, die heeft u net zelf aangezet.."